De Landing

Beluister of lees aflevering 3 van de wekelijkse column “Ik kom terug”. De column wordt elke maandagavond om vijf voor twaalf uitgezonden in het radioprogramma ,,Met het oog op Morgen”.

Als ik opkijk van mijn bed, priemt mijn groengele kuit, ongeduldig de lucht in. Hij wacht tot ook ik op eigen benen sta op Hollandse bodem. Voorlopig ben ik voor de meeste van mijn indrukken afhankelijk van vrouw en dochters. En zij ontdekken dat de omgang met landgenoten wennen is na tien jaar Rome.

Vooral in winkels en in het ziekenhuis leidt dit tot interessante misverstanden. Als mijn vrouw moet betalen bij de supermarkt geeft ze, zoals we al jaren gewend zijn in Rome, netjes haar pasje aan de winkelbediende. Maar het meisje kijkt haar verstoord aan en wijst op het pinapparaat. Mijn vrouw die tien jaar lang gewend was dat de winkeljuf de pas door het apparaat haalde, probeert snel uit te vinden welke gleuf ze moet gebruiken. Ze voelt de verbaasde observatie van de kassajuf: “Van welke planeet ben jij ingevlogen”, lijkt ze te denken.
Service en klantvriendelijkheid blijken hier in Nederland heel anders te functioneren dan in Rome. Daar onderwerp je je, als je iets wilt krijgen van winkelpersoneel of van een beambte. Je stelt ze in de gelegenheid om je een gunst te verlenen, waardoor je bij ze in het krijt komt te staan, waaraan ze waardigheid ontlenen. Hier wordt zelfredzaamheid van je verwacht. Zo ook in het ziekenhuis. Als de verpleegster vraagt voor welke arts we komen, overhandigt mijn vrouw, zoals te doen gebruikelijk in Rome, de verwijsbrief. ,,Oh mevrouw kan zelf niet lezen’’, is de reactie. De uitval overrompelt ons totaal.
In Rome vertrouwt een beambte je nooit. Hij wil zelf lezen wat er in je documenten staat. In de loop der jaren leerden we ons juist gedwee te voegen naar zijn gezag. Dat moeten we dus snel weer afleren!

Hier is een ambtenaar of winkelmeisje blijkbaar niet gediend van onze Romeinse uitingen van respect door alles uit handen te geven. Ze beschouwen dit ondergeschikte gedrag niet als autoriteit verhogend, maar juist als denigrerend. Ze voelen zich zelfs gebruikt door de luie klant.
Enfin, het normale leven komt dus op gang. Terwijl mijn vrouw doos na doos uitpakt, heb ik me vanuit bed op de papierwinkel gestort die gepaard gaat met immigratie. Opnieuw is het adagium zelfredzaamheid. Je hoeft er niet, zoals in Italië, voor in lange rijen te staan om uiteindelijk nul op het rekest te krijgen bij een ongeïnteresseerde ambtenaar. Hier is vrijwel alles gedigitaliseerd en telefonisch te beleven. Een ongekende luxe en het functioneert nog ook.
Dwalend door het woud van digids, SVB, aan te vragen burgerservicenummers, inboedel-, rechtsbijstand-, ziektekosten-, Wa-verzekeringen, parkeervergunningen, bezoekerskaarten, Var-verklaringen, arbeidsongeschiktheidsverzekeringen, kinderbijslag, krijg ik een email van de groene energiemaatschappij. Of ik een stuk van een windmolen wil kopen. Ik word helemaal enthousiast en ben verbaasd. Is dit bedrog, zoals ik als Romein geneigd ben te denken. Of gaat het hier om onvervalste Hollandse inventiviteit. Ik besluit ermee aan de slag te gaan. Als dan toch alles verandert, en we echt alles zelf moeten doen, waarom dan ook niet onze eigen energievoorziening.

7 reacties op “De Landing

  1. Hmm, dit zijn goede observaties over verschillen ita-nl…
    Ben benieuwd hoe lang je deze “terugkeer” blik weet te behouden..
    Ik zit zelf inmiddels 14 jr in Italië, en ben mijn “vertrek” blik nog steeds niet helemaal kwijt (!).
    Maar aan de andere kant, na ieder gesprek over de crisis en (re)migratie, besluit ik toch steeds weer dat de lucht zo blauw is en het eten zo lekker en de kids nog klein genoeg… Op z’n italiaans 🙂
    Ik zal je blog volgen, succes!

  2. Hé Bas! Je bent terug! Welkom! Wat n overgang zal het zijn, terug in dit natte koude land, na tien jaar in dat heerlijke Rome te hebben gewoond! Blijf je voor de NRC schrijven, wat ga je doen?
    Het allerbeste en ik zal je homecoming blog proberen te volgen!

  3. Hoi Bas,
    Je geeft aan dat je met name voor de opvoeding van de kinderen terug gaat naar NL. Zou je daar misschien een keer wat over kunnnen uitwijden? Wat zijn de voor- en nadelen van Italië en Nederland?
    Ben erg benieuwd !
    Groeten, Albert Plesman uit Portugal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *