Afscheid

Beluister of lees aflevering 1 van de wekelijkse column “Ik kom terug”. De column wordt elke maandagavond om vijf voor twaalf uitgezonden in het radioprogramma ,,Met het oog op Morgen”.

We puffen even uit op de bank onder de olijfbomen. Vogels zien fluitend hoe het gras in hoog tempo verdort. Het is pas tien uur en het zweet gutst me al van het hoofd.  Hier In de Romeinse ochtendhitte vergt iedere beweging een bovenmenselijke krachtsinspanning.

Binnen wacht verhuisdoos nummer 65 tot we hem dichtplakken. Het is voorbij. Na tien jaar Rome, komen we terug. Op de Nederlandse tv zagen we deze week teveel mensen met paraplu’s om echt opgewekt te zijn over ons besluit. Maar we denken dat het beter is voor onze kinderen van 4, 10 en 14 om ook een deel van hun jeugd in Nederland op te groeien. Ze hebben hun scholen in Nederland inmiddels getest en mailen al met hun toekomstige klasgenootjes.

Verhuizen is afscheid nemen. Twee weken geleden hielden we onder deze zelfde olijfbomen aan een lange tafel een gigantisch eetfestijn volgens de beste Italiaanse traditie. Al onze vrienden waren er. De wijn vloeide, een pizzabakker haalde veertig pizza’s uit onze buitenoven, de barbecue metselde de Romeinse gasten verder dicht. Een tafereel dat niet zou misstaan in de meest zoete Bertolli-reclame.

We dachten daarmee de zaken mooi te hebben afgerond, maar dat bleek een vergissing. Afscheid nemen blijkt ook moeilijk voor wie achterblijft. Elke dag weer belt wel een vriend om nog één keer samen te eten.  Het lichaamsgewicht loopt snel op.

Verhuizen is afscheid nemen. Maar niet alleen van vrienden. Ook van al die spullen die jarenlang nutteloos door het huis slingeren, maar die je niet wilt missen. Juist de nuttige dingen zitten al in dozen. Netjes gerubriceerd. Maar nu kijken we radeloos aan tegen het slingerspul. Houden we het of geven we het weg?

Verhuizen is afscheid nemen. Zelfs van zwerfhond Birillo (kegel). Hij werd een jaar geleden verliefd op onze eigen Nienke. Tot gemeenschap kwam het nooit. Daarvoor was onze dwergschnautzer te frigide. Maar Latin Lover Birillo is sindsdien toch bij haar gebleven. Met zijn ontwapenende onderbeet ontvangt hij haar elke ochtend weer kwispelend als de deur open gaat.

Mogen wij deze Romeo van zijn Julia scheiden? Dit zijn de vragen die ons nu bezig houden. En dan hebben we het nog niet eens over de hoofdvraag. Doen we er goed aan terug te gaan naar Nederland. In tien jaar is er veel veranderd, zegt iedereen. Kunnen we er nog wennen? Kunnen we nog houden van ons vaderland? Hoe zal het op school zijn? Hoe op het werk? Is er werk voor mijn vrouw?

De komende weken doen we verslag van onze ervaringen. In deze column die de tegenhanger zal zijn van het tv-programma ,,Ik vertrek’’ en dan ook de naam draagt: ,,Ik kom terug’’.

11 reacties op “Afscheid

  1. Best Bas en familie,

    Ookal ken ik je niet persoonlijk het volgende!

    Aller eerst groot respect dat je het kan naar tien jaar verhuizen!
    Maar ja de de kinderen hé! Dat maakt alles een heel klein stukje makkelijker want je doet het als ouder toch allemaal voor je kinderen!

    Ik heb meer dan genoten van je verslaggeving, de zakelijke maar ook de humor, maar wel altijd de degelijk en nuchtere verslaggeving uit een toch wel gek land!
    Ik ga je verslaggeving missen, ookal zal je nieuwe collega het net zo goed doen het geluid zal toch anders zijn en nooit meer op zijn Bas! 🙂

    Ik wens jullie (jou) veel succes en misschien ook sterkte om tewennen aan je het terug komen in Nederland!

    Het ga jullie (jou) heel goed!!!

    Een fan!

    Jan willem

  2. Hoi Bas,

    Het lijkt me leuk en gezellig en …..nou ja van alles om elkaar na 10 jaar weer te zien. Er is veel gebeurd en misschien ook wel weer niet….. Ik kijk er naar uit voor een mooie meet and greet!!!!!

    Cu soon
    Jurgen

  3. Ha Bas, succes met terugkomen. Ik hoop snel te lezen hoe je over het vaderland denkt na tien jaar rome. Door jouw ogen en pen wil ik wel zien wat er van ons geworden is. Beste groet. Henk

  4. Hallo Bas,

    Ook ik heb genoten van je verslaggeving. Je humor deed me (soms in m’n eentje) schateren. Ik zal het zeker missen en je “Ik kom terug”-columns zullen een welkome vervanging zijn. Ik ga ze zeker volgen. Voor je kinderen zal het ook niet makkelijk zijn. Italië, dat warme en gekke land, heeft ook mijn hart gestolen en ik kan me voorstellen dat ze (jullie) het liefst terug willen. In Nederland is het er niet leuker op geworden. Daarom wens ik jullie sterkte en wens jullie all the best.

  5. Zal je blog zeker lezen. Ben erg geinteresseerd aangezien ik inmiddels zelf 5 jaar in Italia woon en toch wel een beetje heimwee heb. Hoe zou het echt zijn om terug te gaan??
    Ben benieuwd naar je verhalen..

  6. dag Bas,
    misschien gaat je stlllaan overkomen wat mij na 20 ex-pat jaren is gebeurd, het voortdurend schizo-gevoel tussen 2 werelden te leven.
    De charme van een kleurrijke maar onbetrouwbare en semi-criminele wereld die reuze meevalt als je geluk en ‘vrienden’ blijft hebben, er mee om kunt gaan en vooral niet zonder familie oud wordt;
    Versus een (over)gereguleerde maatschappij waarin gestreefd wordt naar ethisch en betrouwbaar handelen en een openbaar bestuur dat goed functioneert. Een land dus waar ‘Regula Aurora’ geen vaag R.K. theorietje is en overtredingen met eenvoudige penitentie/absolutie kunnen worden geregeld.

    Ik ben er nog lang niet uit en reis een beetje op en neer in verwondering genietend van beide; wel groeit met de jaren het inzicht dat het laatste wellicht de enige kans is voor Europa om op den duur aan totale verloedering en instorting te ontkomen.
    Wat zwaar aangezet wellicht maar ja…, verschillen in kassa juffies?
    Ga je blog zeker volgen…..

    • Beste Martin,

      Je verwoordt heel goed de voor- en nadelen van beide samenlevingen, zoals ik ze zie. Ik ben dan ook heel benieuwd wat ik over een jaar prefereer. Ik gok dat ik het ook zal moeten doen met een hopelijke draaglijke lichtheid van een schizofreen bestaan.

      • Veilig gokje, je leuke stukjes gelezen hebbende.
        Vond vroeger helaas Regula ‘Aurora’ al beter klinken dan ‘Aurea’.., goed dat je het voorbij liet gaan.
        M

  7. caro Bas,
    Ik kreeg jouw link door vanuit holland, waar ik sinds 2 jaar niet meer regelmatig kom (amsterdam), maar heimwee wordt steeds groter. Rome zal , zoals Amsterdam (en landing Schiphol,al die mooie groene vierkantjes van wieilanden–die wèl veranderd zijn , en nu het licht weerkaatsen (vanwege de kwekerijen), aardige en grapjes makende buschauffeur, die ‘gedag zeggen’ , inplaats van achter ‘glas’ te zitten (difesa personale), en waar je niet mee mag praten, noch vragen stellen (misschien anders in Rome dan in milaan!)
    Dankzij jouw verslag, kan ik nu nog meer genieten van de zon hier , oleanders enz.,maar de ‘dubbele bodem’ van italianen, daar zal ik nooit aan wennen. En het gebrek aan ‘gezelligheid ‘(niet te vertalen), een buurtcaffè en de humour die hier mist (of we blijven gewoon op een andere golflengte)? Holland is een illusie/droom geworden, mooier dan de werkelijkheid/realiteit misschien , waar we uiteindelijk in terecht moeten komen. Maar…, ik zit in de tegenovergestelde situatie: italiaanse kinderen en man, geen familie noch kennissen meer in holland. ‘roots blijven roots’, een tulp wordt geen olijfboom, noch oleander. In italie mis ik de schoonheid van holland, in holland zou ik ik waarschijnlijk hetzelfde missen w.b. italie. Heen en weer reizen zou dè oplossing zijn!
    het allerbeste gewenst. Spero di poterti seguire via internet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *